Alpaslan Akkuş

Güneşimi kaybettim…

Bu senenin tezahüratı ama girişi geçen yılın tam da bugünlerini hatırlatıyor.

22 Mayıs 2017 Pazartesi 13:10 | Son Güncelleme: 22 Mayıs 2017 Pazartesi 13:10

Balkonda sabaha kadar içinin acısını duman duman karanlığa üfleyen binlerce insan. Gece sabaha dönmeden annem aradı, “Oğlum biliyorum uyumamışsındır, harap ediyorsundur kendini, kupası batsın, olsun seneye alırız” dedi. Boğazım düğümlendi. “Anne ben değil de, o reklam panosunun önünde öyle kaldılar ya çocuklar, öyle kalmasalardı anne” dedim. Uzatmadık.

Sonrasını biliyorsunuz. O ağır travmaya rağmen ligi kazanan direnç abidesi bir takım. NBA hayallerini erteleyip, “bizim yarım kalan bir işimiz var” diye bir arada kalan yürekli çocuklar. İyi başlayan ama öyle devam etmeyen bir sezon. Ağır sakatlıklar, düşen yüzler, dünyanın en onurlu insanlarına sosyal medyadan edilen küfürler, kadronun yetersizliğini anlatan fenomen yazıları, büyük lafları küçük lokmalar halinde 15 kez yedirdiği halde basketbolun en büyük adamından şüphe edenler. Kaybedilen saha avantajı, düşen omuzlar, sarı tribünden yükselen isyan sesi “bu takım kimi nerede yenmesi gerekirse orada yener”

Öyle de oldu. Panathinaikos’u süpürüp geldiler İstanbul’a. Nihayet tam kadroydular, nihayet omuz omuza. Üstelik yanlarında onlara inancını hiç yitirmeyen binler olacaktı bu kez. O inançla biletini Kasım ayında alanlar, Perşembe akşamından itibaren dünyanın geri kalanıyla bağını koparanlar.

Cuma sabahı Cem aradı. 20 yıllık tribün arkadaşım. 5 yıl önce tam aynı saatlerde aramıştı bir gün. Babasını Erenköy’den ebediyete uğurlayacaktık o öğlen. “Evden çıkarken Fenerbahçe kaşkolü almayı unutmuşuz, sonra çok kızar bize” dedi. Aldım kaşkolü gittim. Necati amcamı kaşkolla uğurladık. Bana baktı Cem, “Aklandığımızı görüp öyle gitseydi keşke” dedi. Zor günlerdi. Sarı tişörtün var mı, dedi bu kez. Giderken beraber alırız dedim. Aldık.

Binlerle karşılaştık maç yolunda. Herkes birbirinin gözünde aynı şeyi arıyordu. Tanıdık tanımadık herkes konuşmadan aynı şeyi soruyordu, “Bu kez olacak dii mi, bu kez olacak”

Cuma oldu. Sıra pazara geldi. Aynı tişörtleri giydi herkes, (bazısı yıkamadı o iyi olmadı), aynı yollardan geçti, o gün yediği eti beğenmemişti ama yapacak bir şey yoktu. Eski sevgilisinden helallik alan da vardı, Eyüp Sultan’a giden de.

Volkan Eruçar’ı tanır mısınız? Keşke tanısanız. Onunla karşılaştım. Tribünde 35 senesi var. Kapalının yarı yarıya olduğu günlerden bu yana yüzlerce deplasmanı var. Kafasında aynı şapka. 30 yıldır. Denizli’de Appiah’ın direği sıyıran şutunun, Trabzon maçında çizgiden çıkan topların, 12 Mayıs’ta biber gazıyla ölümün eşiğine gelenlerin tanığı şapka. Sevilla’da tarihi zaferin, Berlin’de o Allah’ın belası son ribaundun tanığı şapka. Yine başındaydı. Yanında Ata ve Adem abiler. Bugün o gün, pota arkasını iyi izle dediler, gittiler.

Sonra onlar çıktı sahneye. Dünyanın en karakterli takımı. Her rakibe ayrı ayrı onlarca set çizebilen parke mimarı Obradoviç ve evlatları. Maçta Akhilleus gibi kırmızı, maçtan sonra övüldüğünde pembe suratlı Bogdan Bogdanoviç, bir blok alana bir blok bedava Ekpe Udoh, 300 Spartalı’nın tek bedende toplanmış hali Nikola Kaliniç, çemberden dönen topları ait olduğu yere geri koyan adam Jan Vesely, yüreğine kentsel dönüşüm yapsan 4 tane havuzlu site kurarsın, portatif mancınık Bobby Dixon, beynini elinde taşıyan adam Kostas Sloukas, ibrişimden nazik sandığım güzel meğer polat gibi bükülmez imiş Gigi Datome, seninle 1 dakika umutlandırıyor bizi koca adam Pero Antiç, dilimde şarkıların gündüz gece Melih Mahmutoğlu, lan oğlum topu niye rakibe veriyosun, sende dursa gayet güzel atıyosun James Nunnally, benchte ya da tribünde sahayı yaşayan, Ahmet, Bennett, Egehan, Berk…

Setleri iyi uyguladılar, savunmada taş gibiydiler tamam ama asıl önemlisi birbirlerine hep omuz verdiler. Hayat da öyle değil mi, biri düşünce diğeri kaldıracak. Yol arkadaşı dediğin de budur. O yol illa ki zafere çıkar.

Ve taraftar. Dünyanın en çok final kaybetme acısı yaşayan insanları. Bu kez değil dediler. Pota arkasında eski kapalı abilerinin önderliğinde, sarı tribünün lacivert yürekli çocukları 5 saat gürledi. Salonda kimse bir saniye bile oyundan kopmadı. Sarılarak ağladıkları anlar hariç.

Hayatını hüzünlere kurmuş binler 2 dakika kala 20 sayı fark varken bile tedirgindi. Bu takıma ve adama yürekten inanıyorlardı ama kupaya hala inanamıyorlardı. Bu yüzden dakikalarca konuşamadılar. Öylece kaldılar son düdükte. Gülemediler, ağlayamadılar. Durdular sadece.

Kupa kalkınca coştular yeniden. Keşke dünyanın en güzel takımıyla birlikte o kupayı etçi ya da zafer avcısı gazeteci değil de sarı tribünden bi üniversiteli kaldırsaydı diye geçirdiler içlerinden sonra. Yaşama tutunmak için çubukludan başka bir şeyi olmayan gencecik pırıl pırıl çocuklardan biri.

Olsun, hiç dert etmediler. Onlar yine akşam caddeye gider, takımı bağrına basar. Varsın otobüsün üstüne yine ünlüler çıksın, Fenerbahçeli olmanın gururu onlara yeter.

Bitti mi? Hayır. Biz kupadan sonra boşluğa düşmüşken o kupayı dokuzuncu kez kaldıran adam çoktan Belgrad’daki final için plan yapmaya başladı bile. Ama önce Tofaş serisi için setleri çiziyor.

Neyse fazla uzattım. Kendimiz için sevinmedik biz. Bak kupa geçti gitti işte. Ekpe Udoh ve Bogdan Bogdanoviç o reklam panosunun önünden kalktı ya, sevincimiz bunadır. Bir daha da oraya oturmayacaklar.

Ben mi? Ağlamayacaktım, kendi kendime söz verdim. Bu kez sadece şarkılar marşlar eğleneceğim, dedim. Söz verdim. Sonra annem aradı. Annem aramasa ağlamazdım.

STSL   TFF 1.Lig  


Sıra Takım O G B M A Y AV P
1. Trabzonspor 26 15 8 3 59 28 +31 53
2. Medipol Başakşehir 26 15 8 3 50 25 +25 53
3. Galatasaray 26 14 8 4 44 20 +24 50
4. Demir Grup Sivasspor 26 14 7 5 47 29 +18 49
5. Beşiktaş 26 13 5 8 40 32 +8 44
6. Alanyaspor 26 12 7 7 44 25 +19 43
7. Fenerbahçe 26 11 7 8 46 34 +12 40
8. Göztepe 26 10 7 9 31 30 +1 37
9. Gaziantep Futbol Kulübü 26 8 8 10 36 41 -5 32
10. Yukatel Denizlispor 26 8 7 11 26 34 -8 31
11. Antalyaspor 26 7 9 10 29 43 -14 30
12. Gençlerbirliği 26 7 7 12 33 44 -11 28
13. Kasımpaşa 26 7 5 14 38 50 -12 26
14. Konyaspor 26 5 11 10 21 33 -12 26
15. Btc Turk Yeni Malatyaspor 26 6 7 13 38 40 -2 25
16. Çaykur Rizespor 26 7 4 15 26 44 -19 25
17. MKE Ankaragücü 26 5 8 13 23 45 -22 23
18. İstikbal M. Kayserispor 26 5 7 14 28 62 -34 22